Loader

Knopenland en vijftigplus

18 Nov 2014

  • Deze week had ik een gesprek met een oud-collega van toen ik nog bij Roche werkte. Onze wegen gingen zo’n 15 jaar terug uiteen toen hij voor de concurrentie begon te werken. Het was een hele tijd en een heel aantal kilogram lichaamsgewicht geleden dat we elkaar nog zagen. Eigenlijk hadden we voordien nooit echt een diepgaand gesprek gevoerd. Nu ging het wel die kant op. Hij vroeg me wat ik gedaan had sinds mijn vertrek uit de sector en ik vertelde hem over cultuurtransformatie, communities, hernieuwbare energie, over de dingen alleen doen en hoe dat niet lukt en hoe het nu beter gaat door meer samen te werken en dat ik er wel zin in heb. Ik vertelde dat ik meer en meer terugkeer naar de energie van toen ik als kind met mijn tuin begon. Hoe ik via het werken in de natuur de verbinding kon maken met het gezin waarin ik opgroeide, met de mensen in het dorp, met de energie die ik in mij en rondom mij voel. En dat ik daar nu in mijn werk ook meer en meer aansluiting bij vind en dat het ook dat is wat mij drijft.

    Ik ben niet zo erg bezig met wat misgaat in de wereld, met wat zou moeten veranderen. Ik volg mijn gevoel en doe daardoor de goede dingen. Hij vertelde dat hij ook graag tuiniert en dat hij het wel leuk zou vinden om anderen te leren tuinieren. In zijn huidig werk vraagt hij zich dikwijls af waarmee hij bezig is: werken voor een baas die met de waan van de dag leeft, binnen een sector die helemaal niet duurzaam bezig is, reizend van hot naar her. Maar, daar verandering in brengen is niet evident.

    Ze hebben niet de tijd gehad om dit helemaal uit te spitten en het leek ook alsof dat niet de bedoeling was. Ik heb 7 jaar geleden de keuze gemaakt om er uit te stappen. Dat is niet voor iedereen weggelegd en dat hoeft ook niet.

    Even had ik het idee dat het misschien goed zou zijn om een aantal generatiegenoten samen te brengen en met hen eens het gesprek te voeren over hoe het met hen gaat, of ze tevreden zijn over het pad dat ze bewandelen, of ze nog iets anders zouden willen. Ik dacht aan een aantal oud collega’s uit de veevoederindustrie. Maar, dan maakte ik me de bedenking of dit wel echt bevredigend zou zijn? Het is niet iedereen gegeven om de keuzes glashelder voor het voetlicht te brengen. Zeker niet als je het gevoel of de overtuiging hebt dat je er eigenlijk niets kan aan veranderen.

    Toen dacht ik: misschien biedt Knopenland hierin een perspectief? Mensen kunnen wel contact maken met plekken met betekenis, er misschien zelfs aansluiting bij vinden in de vorm van een opleiding tuinieren zoals mijn oud-collega graag zou willen doen. Knopenland zou een uitnodiging kunnen zijn, een niet bedreigende uitnodiging, om af en toe eens te kijken naar wat ik nog aan mijn leven wil toevoegen, wat zinvol is ,wat betekenisvol is, zonder het roer helemaal te moeten omgooien, het geweer helemaal van schouder te moeten veranderen. Of misschien kan het juist een middel, een stapsteen zijn om dat wel te doen als dat nodig mocht zijn. Of het is gewoon iets om te steunen omdat het goed voelt, omdat het betekenis heeft.

    Ik moet mijn generatiegenoten maar eens samenbrengen rond het idee van Knopenland en waarom het energie geeft om hiermee bezig te zijn.